THEATRE: Theater Kikker, Utrecht
DATE: 13-01-2011
TIME: 20:30
WITH: Peter Blok, Eline
DIRECTOR: Thibaud Delpeut ten Camp, Benja Bruining
Op 23-jarige leeftijd maakte schrijfster Sarah Kane één van de meest explosieve debuten ooit met “Blasted” (1995). Critici en publiek waren over hun toeren door de extreem gewelddadige gebeurtenissen in het stuk. Er werd gesproken over een ‘zieke geest’ en de productie werd ervaren als ‘shockerend’ en ‘deprimerend’. Tegenwoordig wordt “Blasted” echter als één van de belangrijkste stukken van de jaren ’90 gezien. De indrukwekkende productie van Thibaud Delpeut zal deze reputatie alleen maar versterken.
Fotografie: Sanne Peper
Blasted speelt zich af in een zeer luxe hotelkamer in Leeds (GB). Daar hebben Ian (Peter Blok), een stervende tabloidjournalist, en Cate (Eline ten Camp), een zeer naïeve en veel jongere vrouw, een soort van reünie. Ooit hadden ze een relatie. Een ongemakkelijke sfeer overheerst. Ian heeft een pistool en er is duidelijk een ongelijke machtstrijd gaande. Het gevoel beklemt dat geweld elk moment kan uitbarsten en Cate wordt uiteindelijk dan ook verkracht.
Vervolgens explodeert er een bom en dringt de gewelddadige buitenwereld het hotel binnen in de vorm van een gestoorde soldaat (Benja Bruining). Kane laat op geraffineerde wijze zien hoe geweld op microniveau uitgroeit tot dat op macroniveau. De soldaat steekt Ian zijn oog uit, eet het op, verkracht Ian en knalt zich neer. Dit gedeelte staat qua stijl in schril contrast met het voorgaande en heeft het gewenste effect om het publiek te desoriënteren en shockeren.
Kane experimenteert met vorm in “Blasted”. Het is echter altijd functioneel. Ook is ze er gelukkig duidelijk van bewust dat de horrordaden afgewisseld moeten worden met zwarte humor om de voorstelling toegankelijk te houden. Invloeden van Pinter (start), Brecht (midden) en Beckett (einde) zijn te ontdekken in Blasted, maar Kane heeft vooral haar eigen unieke stijl en visie.
Peter Blok speelt hier de rol van zijn carrière. Hij moet zeer diep gaan en doet dit met volle overgave. Zijn fascinerend monster geeft zich letterlijk bloot. Het verval van zijn lichaam vormt een effectief contrapunt met de harde taal die hij uitslaat. Benja Bruining’s soldaat was voor mij echter minder overtuigend. Blok’s Ian is zo krachtig dat het moeilijk is om overtuigend tegen hem op te boksen. Dit lukt Bruining dan ook niet helemaal.
Eline ten Camp heeft de moeilijke opgave om van een symbolisch figuur als Cate een geloofwaardig personage te maken, maar slaagt hier zeer ver in. Ze speelt haar als een zwak begaafde jonge vrouw, die ondanks alles wat haar gedurende de voorstelling overkomt haar integriteit en humaniteit weet te behouden. Als de beschaving haar nulpunt heeft bereikt staat de humaniteit van Cate nog overeind. Cate staat voor hoop.
Regisseur Thibaud Delpeut weet met elke verassende wending van het stuk de juiste toon te treffen. Hij maakt knap gebruik van een verontrustende soundscape, klassieke muziek contrasteert effectief met barbaarse woorden en daden, en het decor explodeert op ingenieuze wijze. Delpeut’s grootste verdienste is echter dat hij geweld niet op een ironische en sensationele wijze á la Quentin Tarantino portretteert, maar werkelijk de impact er van doet ervaren.
Wat Kane en Delpeut in de laatste scène weten te bewerkstelligen is hartverscheurend mooi en hoopvol. Het maakt het ondergaan van de hel de moeite waard en doet een simpel woord als ‘dankjewel’ als poëzie klinken. “Blasted” zal niet voor iedereen zijn, maar is een theaterervaring die ik niet had willen missen.
Getalenteerd regisseur Tibaud Delpeut
0 reacties:
Post a Comment