Sensationele CINDERELLA in vuur en vlam

THEATRE: Carre, Amsterdam

DATE: 30-03-2011 (Dutch premiere)

TIME: 20:00

WITH: Noi Toomler, Sam Archer, Michela Meazza, Neil Westmoreland, Gavin Persand, Christopher Marney, Daniel Collins, Sophia Hurdley, Daniel Wright a.o.

CHOREOGRAPHER: Matthew Bourne

Prokofiev componeerde zijn melancholieke muziek, met donkere ondertonen, voor "Cinderella" tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dit inspireerde Matthew Bourne, de Steven Spielberg van dans, tot een versie van het geliefde sprookje dat zich afspeelt tegen de achtergrond van de Blitz in Londen. Het resultaat is een subliem audiovisueel spektakel dat de zintuigen als een Stradivarius bespeelt.

Fotografie: Brian Lo Sin Sjoe

Het verhaal speelt zich af in 1940 wanneer Cinderella - onder tirannie van haar stiefmoeder, stief-zussen en broers - als huissloof dient. De bekende elementen uit het verhaal zijn aanwezig, maar hebben een verassende draai gekregen. De muiltjes zijn al eigendom van de geplaagde heldin, de uitnodiging is voor een feest in het trendy Café de Paris en i.p.v. een magische peetmoeder is er een mannelijke Engel. Deze manipuleert het verhaal en introduceert Cinderella aan Harry, een gewonde Royal Air Force-piloot. Een vonk slaat over, maar deze is van korte duur aangezien de familie Harry het huis uitwerkt. Cinderella gaat dit keer achter haar 'prins' aan en de rest van de voorstelling bestaat uit een queeste van de geliefden om elkaar terug te vinden in een stad waar men leeft, en danst, als op een vulkaan.

Noi Toomler als Cinderella en Christopher Marney als De Engel

Bourne is een meester in het herinterpreteren van iconische verhalen en archetypen. Hierbij laat hij zich veelal inspireren door films. Visueel lijkt deze productie dan ook op een zwart/wit film uit de jaren '40 en heeft Joan Crawford model gestaan voor de stiefmoeder, die door Michela Meazza fenomenaal en met verrukkelijk venijn wordt neergezet.

Michela Meazza als de stiefmoeder

Realiteit en fantasie wisselen elkaar in rap tempo af en de wijze waarop tijdslijnen en dromen door elkaar heen lopen doet denken aan Inception. Dit doet ook een van de hoogtepunten van de voorstelling: als het bombardement van Café de Paris in omgekeerde volgorde wordt gespeeld. Uit een ruïne ontstaat zo op magische wijze het glamour café in al haar glorie. De gehele vormgeving van Lez Brotherston, met o.a. aan gort geschoten gebouwen en trappenhuizen, is overigens een lust voor het oog en schitterend belicht door Neil Austin.

Het verstrijken van de tijd krijgt door de geniale vormgeving ook een enorm urgente subtekst, van het terugkerende cijfer 12 (middernacht) tot en met een gigantische klok. Op deze wijze wordt benadrukt dat mensen ten tijde van de Blitz veel intenser leefden en dat gevoel heeft Bourne ook prachtig in zijn choreografie, waaronder de schitterende walsen, weten over te brengen.

Zijn karakteristieke humor is gelukkig alom aanwezig. Van een schoenenfetisjist, een pas de deux tussen Cinderella en een paspop tot en met een dronkendans in het café. Ook seksualiteit wordt in dit sprookje niet geschuwd. Zo worden de prostituees en 'rent boys' in de underground uitgebeeld en is er een verfrissend gay liefdesverhaal tussen Cinderella's broer en een Amerikaanse militair.

Shaun Walters & Adam Maskell

De uiterst expressieve dansers weten elke emotie, elke verhaallijn met finesse over te brengen. Noi Toomler is een innemende heldin, die samen met de overtuigende Sam Archer als haar getraumatiseerde piloot, uitmuntend gestalte geeft aan de ontluikende liefde onder helse omstandigheden.

Sam Archer als Harry & Toomler

De imponerende surround sound van Paul Groothuis, waarin een opname van een 82-koppig orkest gemixt is met een soundscape van schoten, bombardementen en sirenes, maakt de voortstelling helemaal af. Cinderella is een overweldigende ervaring en de perfecte productie om de lente mee in te luiden.


Watch the trailer!