HOLLAND FESTIVAL - VIEUX CARRE & CHERKAOUI/DAWSON

Het Holland Festival presenteert jaarlijks een ruim scala aan hoogstaand theater. Het is dan ook een uitdaging om een programma samen te stellen. Wat volgt is een impressie van de voorstellingen die ik afgelopen week bezocht. Onder mijn keuzes bevonden zich een musical (Fela!), toneel (Vieux Carré) en dans (Cherkaoui/Dawson).

 Ari Fliakos & Scott Sheperd

PLAY: VIEUX CARRE by Tennessee Williams
THEATRE: Zuiveringshal Westergasfabriek, Amsterdam
DATE: 11-06-2011 (Holland Festival)
TIME: 20:00
WITH: Scott Sheperd, Kate Valk, Ari Fliakos, Daniel Pettrow, Kaneza Schaal
DIRECTOR: Elizabeth LeCompte

 Kate Valk & Sheperd

Vieux Carré werd gespeeld door The Wooster Group uit New York. In het jaar dat de honderdste verjaardag van Tennessee Williams, een van Amerika’s grootste toneelschrijvers, wordt herdacht, speelt dit eclectische gezelschap een van zijn meest obscure stukken uit 1977. Het speelt zich af in een vervallen pension in New Orleans en draait om een gekwelde homoseksuele schrijver en zijn relatie met de excentrieke bewoners. 

Photography; Franck Beloncle

Ondanks dat Vieux Carré duidelijk niet tot het beste werk van Williams behoort, zit het boordevol kleurrijke personages, poëtische taal en fascinerende momenten. De cast is zeer overtuigend, m.n. de sublieme Scott Sheperd en Kate Valk in dubbelrollen. Jammer dat het drukke en multimediale regieconcept van Elizabeth LeCompte vaak zeer afstandelijk werkt. Voor liefhebbers van Williams (zoals ik) was deze productie echter een unieke kans om een uitvoering van dit stuk te zien.

BALLET: CHERKAOUI/DAWSON
THEATRE: Het Muziektheater, Amsterdam
DATE: 19-06-2011 (Holland Festival)
TIME: 14:30
WITH: Casey Herd, Cedric Ygnace, Igone de Jong, Ryan Ocampo, Nadia Yanowsky, Seh Yun Kim, Aya Okumura, Koen Havenith, Peter Leung, Bruno da Rocha Pereira, Matthew Pawlicki-Sinclair, Tycho Hupperets, Toshiro Abbley, Angela Agresti, Juan Eymar, Remi Wortmeyer e.a.
CHOREOGRAPHER: Sidi Larbi Cherkaoui, David Dawson

Het absolute hoogtepunt van het festival was voor mij de hemelse nieuwe choreografie van Sidi Larbi Cherkaoui, LABYRINTH, voor het Nationale Ballet. Cherkaoui liet zich inspireren door labyrinthen en heeft een werk gecreëerd van ongekende schoonheid, dat in combinatie met de schitterende muziek en vormgeving een hypnotiserende werking op de kijker heeft. Labyrinth is dan ook een aaneenschakeling van verbluffende momenten. Het ingenieuze decor bestaat uit elastische linten met tegengewicht, die door dansers tot schitterende speelruimtes worden geformeerd.

Het is onmogelijk om alle memorabele momenten op te sommen, maar enkele zijn: Erica Horwood die zich voortbeweegt zonder ooit de grond te raken (dankzij vier dansers), flamenco op spitzen, de linten die in een boom transformeren of tijdens een danssolo op magische wijze van hun tegengewicht worden bevrijdt, en de adembenemende finale waarin het enorme ensemble op allerlei wijzen blijft ronddraaien. Labyrinth is een meesterwerk en weet de kijker tot ongekende hoogtes van extase en emotie te brengen.

Ryan Ocampo in Labyrinth

TIMELAPSE/(Mnemosyne) is door David Dawson ook speciaal voor het Nationale Ballet gecreëerd en eigenlijk compleet het tegenovergestelde van Labyrinth. Dawson liet zich inspireren door Griekse mythes, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik er geen van kon herkennen. Het thema is dan ook vooral abstract i.p.v. verhalend verwerkt in de dans. Alle componenten van de productie houden de kijker helaas op grote afstand. Van de muziek van Scanner - bestaande uit een opnamemix van Stravinsky’s Griekse balletten, techno beats en samples van telefoongesprekken en politiescanners – tot de kille vormgeving. Deze bestaat uit enorme blanco panelen, die vaak een museale uitstraling hebben, en waarop diverse kleurrijke projecties op plaats vinden. Vormgeving en dans zijn geen organisch geheel, waardoor dansers vaak gereduceerd worden tot schimmen in het decor. Er zijn diverse fascinerende momenten, met als hoogtepunt een dynamisch trio van dansers (waaronder Remi Wortmeyer), maar het raakt op geen enkel moment. Hulde, overigens, aan de artistieke leiding van Het Nationale Ballet, die dit soort nieuw en avontuurlijk repertoire ruimte geeft in de programmering.