THEATRE: Stadsschouwburg, Amsterdam
DATE: 24-06-2011 (Holland Festival première)
TIME: 19:30
WITH: Alan Howard, Leo Bill, Katherine Parkinson, Aidan McArdle, Matilda Ziegler, Gary Sefton, John Sprapnel, Cara Horgan, Vicki Pepperdine, Stephen Kennedy, John McEnerney, Adam Gillen, Christopher Logan, Anthony Mark Barrow, Jonathan Delaney Tynan, Miles Yekinini e.a.
DIRECTOR: Deborah Warner
Met "The School for Scandal" schreef de van oorsprong Ierse Richard Brinsley Sheridan een komische klassieker, waarin de hypocriete mores van Britse society uit de 18de eeuw op hilarische wijze werd neergezet. Veel van zijn scherpe observaties zijn tijdloos, maar regisseuse Deborah Warner legt dit er zo dik bovenop dat haar productie voor het Holland Festival net zo oppervlakkig is als de maatschappij die geparodieerd wordt.
Fotografie: Neil Libbert
Tijdens de inloop van het publiek heeft Warner een proloog in de vorm van een moderne mode show toegevoegd. De modellen/acteurs lopen over het podium, vergezeld door luide muziek, alsof op een catwalk. Vaak met een bordje in de hand waarop hun personage in het stuk tot een woord is gereduceerd, bv. ‘villain’. Klassieke en moderne vormgeving zijn met elkaar vermengd, wat tekenend is voor de stijl van de productie. Dit alles lijkt veelbelovend, totdat blijkt dat de gehele voorstelling op deze schreeuwerige en oppervlakkige wijze continueert. Alle overeenkomsten met de huidige maatschappij worden met uitroeptekens erin geramd d.m.v. luide muziek, drukke decorwisselingen en projecties. Hiermee lijkt Warner de gemiddelde kijker wel erg te onderschatten.
Alan Howard & Katherine Parkinson
Het stuk heeft een druk plot. De belangrijkste gaan over het precaire huwelijk tussen Sir Peter Teazele (Alan Howard) en zijn veel jongere nieuwe bruid Lady Teazle (Katherine Parkinson); en Sir Oliver Surface (John Sprapnel) die moet besluiten of hij zijn substantiële erfenis nalaat aan Joseph of Charles Surface (respectievelijk Aidan McArdle en Leo Bill), zijn neven. De een is op het eerste oog een onverantwoordelijke playboy en de ander een vooraanstaand burger. Met een scherpe pen legt Sheridan een hypocriete society bloot, waar alles draait om oppervlakkige publieke opinie en met volle teugen wordt genoten van vernietigende roddel en achterklap.
Er zijn enkele grappige momenten en de acteurs zijn goed, o.a. de lekker chagrijnige Alan Howard en Leo Bill wiens playboy een hommage aan Johnny Depp’s Captain Jack lijkt te zijn. De cast echter niet door Warner aangemoedigd om subtiliteiten in spel op te zoeken of de juiste ritmes van de tekst te vinden. Zo had de beroemde scène, waarin Lady Teazle door haar man achter een scherm van Charles (die haar aan het verleiden was) wordt ontdekt, veel hilarischer moeten zijn. Komedie lijkt dan ook niet de sterkste kant van Warner, die haar reputatie bouwde op nieuwe interpretaties van klassiekers als Medea en Electra. Vaak vertraagt ze het tempo flink met haar opgedrongen regieconcept, met als gevolg dat de productie over de drie uur loopt en ook zo voelt. De productie eindigt met de projectie van: “The End. Thank God!” Dit vond ik het meest kwalijke van de productie, omdat het impliceert dat Warner bewust het publiek een langdradige avond heeft bezorgd.
0 reacties:
Post a Comment