Chaotische MENEER VAN OOYEN

THEATRE: Theater Kikker, Utrecht

DATE: 13-08-2011

TIME: 20:30

WITH: Sanne Den Hartogh, Marcel Osterop

DIRECTOR: Roeland Hofman

“Meneer van Ooyen” is ontstaan uit een behoefte van acteurs Sanne den Hartogh en Marcel Osterop om een personage te spelen die ver van hun eigen beleveniswereld staat. Met dit doel voor ogen hebben ze een aantal interviews afgenomen met ene Meneer van Ooyen, die in de Bijlmerbajes zat opgesloten vanwege drugsdelicten en overvallen. Hier hebben ze vervolgens een muziektheatervoorstelling omheen gebouwd. Het resultaat heeft enkele vermakelijke momenten, maar het geheel verzandt al gauw in onsamenhangende sketches, die doen denken aan vage ‘acteeroefeningen’.

Fotografie: Phile Deprez

De acteurs worden op toneel bijgestaan door muzikant William Bakker, die de voorstelling (effectief) van muziek voorziet en ook af en toe stemmen via de microfoons vervormt (wat leidt tot hallucinerende geluiden). Verder gebruikt het duo enkel een kledingrek met kostuums en wat rekwisieten. Alle rekwisieten, inclusief een herdershond (why!?), worden gebruikt en tegen het eind letterlijk - met minimaal effect - over het toneel gegooid (wat je mijlenver ziet aankomen).

Het geheel is ongetwijfeld goed bedoeld maar komt over als een chaotisch geheel (“Kan jij het nog volgen?”, vroeg de vrouw achter mij aan haar vriendin), waarin acteurs vooral lijken te willen demonstreren hoe veelzijdig ze zijn. Een voorbeeld hiervan is de scène waarin Osterop, als Meneer van Ooyen, vertelt over de dood van zijn wrede vader. Plots wordt alles zo hyperemotioneel geuit dat de scene volkomen ongeloofwaardig overkomt. Ook het moment waarin het duo dezelfde teksten, op wisselende muziek, in het oneindige herhaalt komt vooral over als een ‘show-off-moment’. Leuk, maar voegt het wezenlijk iets toe aan de voorstelling? Een vraag die helaas te frequent in mij opkwam.

 Marcel Osterop tijdens een hyperemotioneel moment

De schaarse boeiende momenten hadden vooral met taal te maken, m.n. de wijze waarop den Hartogh zich de straattaal eigen heeft weten te maken. Soms weet hij de slang tot hypnotiserende poëzie te maken, zelfs als zijn personage uitlegt hoe hij slachtoffers intimideert door zich link en groter te maken. Er is ook een schitterend bewegingsmoment tussen den Hartogh en een honkbalknuppel (op basis van dit moment hoop ik den Hartogh ooit als Mackie Messer in Die Dreigroschenoper te zien). Deze lichtpunten zijn echter niet substantieel genoeg voor een bevredigende avond. Meneer van Ooyen kan gezien worden als reflectie van de chaotische beleveniswereld van een verslaafde crimineel, maar de opbouw en individuele sketches zijn niet sterk genoeg om dit waar te maken. Misschien dat met heroïne, coke of wiet op de voorstelling wel tot leven komt, maar dat was in mijn geval niet zo.

 Marcel Osterop & Sanne den Hartogh