THEATRE: Beatrix Theater, Utrecht
DATE: 28-09-2011
TIME: 20:00
WITH: Stanley Burleson, Na-Young Jeon, Ton Sieben, Edwin Jonker, Kok-Hwa Lie, Li-Tong Hsu, Brigitte Heitzer, Pieter de Groot, Robin van den Akker, Joao Paulo de Almeida, Denise Baaij, Jody Bhe, Bram Blankenstijn, Maria Graciano, Roy Kullick, Anouk Maas, Stephan Mooijman, Pieter van Nieuwenhuyze, Bas Sligting, Terence Lee Polenewen, Christiaan Tanamal, Gavin Tsang, Marcel Visscher, martijn van Voskuijlen, Laiying Wang e.a.
DIRECTOR: Laurence Connor
“Miss Saigon” is niet alleen de beste musical van het Franse team Claude-Michel Schönberg en Alain Boublil (“Les Miserables”), maar wat mij betreft de beste doorgecomponeerde musical ooit. Het stuk is losjes gebaseerd op Puccini’s opera “Madama Butterfly” en gesitueerd aan het eind van de Vietnamoorlog. De nieuwe enscenering is minimalistischer dan het origineel, maar de musical heeft niets ingeleverd aan kwaliteit en impact. Ook is er met Na-Young Jeon als Kim een nieuwe ster aan het firmament verschenen.
Het verhaal begint met de jonge Vietnamese Kim die in de prostitutie is beland. Haar pooier (bekend als ‘De Regelaar’) huurt haar uit aan de gedesillusioneerde Amerikaanse soldaat Chris, waarna de twee op slag verliefd worden. Net als ze besluiten samen naar Amerika te gaan, trekken de Amerikanen zich halsoverkop terug uit Vietnam en verliezen de prille geliefden elkaar uit het oog. Gedurende de rest van de musical proberen Kim, haar zoontje (uit haar relatie met Chris) en De Regelaar de Viet Cong te overleven en hun Amerikaanse droom te verwezenlijken. Het is denk ik geen spoiler om uit de doeken te doen dat Kim het ultieme offer biedt om haar zoon een kans te geven in Amerika. Het einde is dan ook, samen met “West Side Story” en “Cabaret", een van de meeste hartverscheurende in de geschiedenis van de musical.
Na-Young Jeon als Kim
De nieuwe staging van Laurence Connor kan niet tippen aan de spectaculaire originele regie van de geniale Nicholas Hytner. De val van Saigon is hier een voorbeeld van. Niet dat ik het legendarische helikoptermoment miste, maar vooral de energieke en razendsnelle perspectiefwisselingen. Het voordeel van deze productie is echter wel dat het persoonlijke drama van de personages nog meer wordt uitvergroot. Dit had fout kunnen gaan met een middelmatige cast, maar daar is hier gelukkig geen sprake van. Wat een feest om een zo sterk acterende cast in een Nederlandse productie te zien (en dit keer hoefden erg geen acteurs uit de Filipijnen overfebracht te worden).
Na-Young Jeon zet een Kim neer die imponeert op alle fronten. Haar stem wijkt af van de fluwelen vastberadenheid van Lea Salonga (de originele Kim) en ook wel van Linda Wagemakers (de originele Nederlandse Kim). Haar beltgeluid (zangequivalent van schreeuwen) heeft hier, net als grote sterren als Patti LuPone en Idina Menzel, een meer stalen, schelle kwaliteit. Het is niet traditioneel ‘mooi’, maar zeer effectief in een dergelijke show.
Opvallend is ook hoe sterk Jeon acteert. Ze is gedurende de hele show volledig geloofwaardig en weet zelfs enkel met fysieke spel zeer veel over te brengen. Een van de mooiste momenten is als Jeon met haar zoontje en Stanley Burleson zich bij de bootvluchtelingen voegt. Beide acteurs weten met hun lichaam zo sterk te communiceren hoe de oorlog hun voor het leven heeft getekend, dat het een verpletterende indruk achterlaat.
De Regelaar wordt op vernieuwende wijze ingevuld door Stanley Burleson. De rol wordt traditioneel gespeeld als een gladde, humoristische aal, maar in handen van Burleson lijkt de rol meer op een furieuze buldog. De humoristische kant van zijn rol komt hier pas meer in de tweede helft naar boven drijven. Burleson’s lichaamshouding en schuurpapier-stem doen vaak zelfs denken aan Al Pacino. Zijn grote nummer ‘The American Dream’ heeft dan ook een meer sinistere ondertoon gekregen. Zeer toepasselijk voor een tijd, waarin we in de zwarte schaduw van ‘The American Dream’ leven. Een fascinerend portret!
De rol van Chris is niet de meest interessante, maar nieuwkomer Ton Sieben weet het wonderwel een innerlijke gelaagdheid te geven waardoor hij blijft boeien. Chris past Sieben als gegoten en hij weet met zijn geweldige stem de grote emoties geheel geloofwaardig over het voetlicht te brengen. De overige acteurs zijn stuk voor stuk indrukwekkend. Edwin Jonker weet met zijn warme stemgeluid te imponeren in het nummer ‘Bui Doi’, Kok-Haw Lie is angstaanjagend als Viet Cong bevelhebber, Li-Tong Hsu ontroert met ‘Die film draait door mijn hoofd’, en het fenomenale ensemble zingt, acteert en danst de sterren van de hemel.
Er is veel publiciteit gewijd aan het nieuwe nummer (‘Toch nog’) dat Brigitte Heitzer als Ellen, de vrouw van Chris, mag brengen. Als ik eerlijk moet zijn zat ik niet echt op dat nummer, op die plek in het verhaal, te wachten. Niet omdat de melodie niet mooi is of omdat het niet goed gezongen wordt, maar omdat op dat moment in het verhaal je enkel wil weten hoe het met Kim, Chris en De Regelaar gaat aflopen. Er is door de jaren heen veel gesleuteld aan Ellen’s solo en volgens mij is de hoofdoorzaak omdat het nummer op de foute plek zit en omdat Ellen zo slecht geïntroduceerd wordt dat je niet echt in haar geïnteresseerd bent.
0 reacties:
Post a Comment