THEATRE: Rotterdamse Schouwburg
DATE: 11-10-2011 (premiere)
TIME: 20:15
WITH: Besim Hoti, Annemarie Labinjo-van der Meulen, Mitchell-Lee van Rooij, Yosuke Kusano. Leslie Humbert, Min Li, Maxime Lachaume, Davis Essing, Chiara Mezzadri e.a.
CHOREOGRAPHER: Ed Wubbe & Marco Goecke
Met “Kathleen+” heeft het Scapino Ballet een prachtig programma afgeleverd wat met name uitblinkt in sterke contrasten. Het bevat de visitekaartjes van huischoreografen Ed Wubbe en Marco Goecke, maar wat echt imponeert is Wubbe’s compacte “Beeswing”. Dit is het enige nieuwe werk van de voorstelling en vermengt op ingenieuze wijze modern met breakdance. Het resultaat is pure poëzie en extase in beweging.
De bestaande choreografieën zijn niet meer de frisse wind die ze ongetwijfeld waren toen ze in première gingen, maar zowel Beautiful Freak (2007) van Goecke en Kathleen (1992) van Wubbe zijn verre van gedateerd. Beide etaleren de karakteristieke stijlen op hun best. De voorstelling gaat van start met Goecke en is een en al fascinerende spanning met hier en daar een tikkeltje humor. Het is bedoeld om de aftakeling van Chet Baker te verbeelden, maar is veel spannender om als abstract werk te bekijken. De rappe wapperende handen, armen en benen, geaccentueerde gespierd ontblote ruggen, dynamische sprongen en donkere belichting waar Goecke bekend om staat zijn uiteraard alom aanwezig. Het contrast tussen groteske en lyrische lijnen en in de muziek - waarin het melancholisch geluid van Chet Baker wordt vermengd met de oerritmes van Michael Jüllich - zorgt voor een spannend schouwspel. Het is duidelijk te zien dat de Scapino-dansers deze stijl compleet beheersen, want ze voeren de complexe passen foutloos en met verve uit.
Het slotstuk is het meest succesvolle dansstuk van Scapino ooit: Kathleen, waarin hangjongeren een plek in de betonnen jungle proberen te veroveren. Ook hier is het weer contrast wat het werk zo sterk maakt. Deze zit al in de muziek, waarbij een simpele pianomelodie wordt afgewisseld met trash rock van Godflesh. Ook wisselen rauwheid en tederheid, mannelijke en vrouwelijk energie en wisselende formaties elkaar op dynamische wijze af. Kathleen wordt vaak vergeleken met West Side Story en in de formaties, hoge sprongen en gespreide armen is zeker een echo van Jerome Robbins’ zijn werk te herkennen. De rituelen van de jongeren en agressie deed ook denken aan Le Sacre du printemps.
Tussen al dit grote dansgeweld ging het kleine Beeswing in première en het was deze choreografie, uitgevoerd door Besim Hoti en Annemarie Labinjo-van der Meulen, die mijn hart compleet stal. Met moderne dans en breakdance bewegingen, op cello suites van Bach, wordt de ontwikkeling van een relatie uitgebeeld. Het begint met bonkende harten en vervolgt vervolgens met een speurtocht naar balans in de relatie. Als klopt aan deze dans, van de schitterende fusion in beweging tot en met de sublieme uitvoering. Hoti is werkelijk een sensationele danser, die gezien moet worden. Hij lijkt wel van elastiek en zijn ‘waves’ zijn dan ook verpletterend. In combinatie met Labinjo-van der Meulen, die met dit stuk na 14 jaar afscheid neemt van Scapino, zet hij een stuk dans neer die mij nog lang zal bij blijven. “Beeswing” weet het hart te vervoeren en tegelijk op te pompen. Erg cool!
0 reacties:
Post a Comment