DE MISANTROOP: virtuoze azijnpisser

THEATRE: Stadsschouwburg, Arnhem

DATE: 22-1-2011

TIME: 20:15

WITH: Sanne den Hartogh, Stefan Rokebrand, Mark Kraan, Alejandra Theus, Elise van 't Laar, Kirsten Mulder, Roy Baltus, Leander de Rooij

DIRECTOR: Erik Whien

Molière is in. Bij De Utrechtse Spelen is “De Ingebeelde Zieke” in reprise en bij Toneelgroep Amsterdam is “De Vrek” in het repertoire opgenomen. Onlangs ging bij Oostpool “De Misantroop” in première. Hierin streeft Alceste naar een wereld van absolute waarheid. Dit was onmogelijk toen Molière het schreef aan het Franse hof van Lodewijk XIV. Hier is geen verandering in gekomen. De huidige productie is luchtig, actueel en heeft in Sanne den Hartogh een virtuoze azijnpisser, die vermaakt en raakt.

Fotografie: Sanne Peper

Het verhaal gaat enerzijds over het eenmansverzet van Alceste (den Hartogh) tegen de hypocriete mores van de maatschappij. Anderzijds is het een liefdesverhaal. Erik Whien’s productie is overtuigend in het eerste en iets minder in het tweede onderdeel. In het liefdesgedeelte is Alceste verliefd op roddelkoningin Célimène (Alejandra Theus). Deze vertegenwoordigd echter alles wat hij veracht. Wint het hart het uiteindelijk van principes en verstand?

Sanne den Hartogh & Alejandra Theus

Sanne Den Hartogh excelleert in rollen waarin het personage vanwege absolute principes niet kan functioneren in de maatschappij (Til The Fat Lady Sings, Hamlet, Er moet licht zijn). Met verbeten gezicht en kaarsrechte rug weet hij als Alceste weer eens te imponeren. Niet alleen zijn virtuoze tekstbehandeling maakt indruk. Ook zijn sublieme expressies spreken boekdelen. Eens te meer laat hij zien hoe goed hij komedie en tragedie weet te verenigen tot een verrassend fris personage. Zijn scènes met Stefan Rokebrand (in lichtvoetige topvorm) als zijn (enige?) vriend vertegenwoordigen het beste van deze Misantroop. Vlot samenspel dat vermaakt en herkenbaar is.

De liefde tussen Alceste en Célimène komt minder sterk over de voetlichten. Célimène blijft enkel oppervlakkig. Er valt geen grip te krijgen op haar beweegredenen. Alhoewel den Hartogh’s gezicht in het begin oplicht bij haar aanwezigheid is er geen tastbare chemie tussen het stel. Wie de zaal wel doen oplichten met hun karikaturen zijn Mark Kraan en Kirsten Mulder. Ze vertegenwoordigen de oppervlakkige en hypocriete maatschappelijke normen op hilarische wijze.

Mark Kraan als de pompeuze Oronte

Whien heeft met deze Misantroop de beste grote zaalproductie van Oostpool neergezet. Hij heeft het stuk met minimale middelen geënsceneerd in een soort van atelier. Met enkel twee banken op het voortoneel. Op enkele momenten mist de productie wat vaart. Grotendeels is het echter zeer vermakelijk en actueel.