Lethargisch portret van Dorian Gray

THEATRE: Stadsschouwburg, Utrecht

DATE: 03-11-2011

TIME: 20:00

WITH: Mattias van de Vijver, Matthjis van de Sande Bakhuyzen, Jobst Schnibbe, Jamie Grant, Fabian Jansen, An Hackselmans.

DIRECTOR: Floor Huygen

Het is knap om van Oscar Wilde's "Het portret van Dorian Gray" (1890) een saaie voorstelling te maken. Toch is dat het resultaat van Floor Huygen's productie voor Theater Artemis. Haast niets komt hier uit de verf. Niet het tijdloze thema, de personages, Wilde's bijtende humor of de horror. De voorstelling kruipt vooral voort als een verdoofde schildpad.

Photography: Phile Deprez

Centraal staat de ijdele Dorian Gray. Hij poseert voor schilder Basil en het resultaat is verbluffend. Hoewel het publiek het resultaat niet te zien krijgt, moet het schilderij de essentie van perfecte jeugdige schoonheid zijn. Dorian, is net als Narcissus, op slag verliefd op zichzelf. Hij is bereidt zijn ziel te verkopen om er eeuwig zo uit te zien en dat is precies wat er gebeurt. Terwijl Dorian eeuwig jong blijft neemt zijn portret steeds angstaanjagendere vormen aan. Dit laatste krijgt het publiek dan weer wel te zien. Het staat symbool voor de transformatie van Dorian's zieke ziel. Zo drijft hij zijn liefde Sybil Vane, een middelmatig actrice, tot zelfmoord. Waarna hij niet terug deinst van moord.

Mattias van de Vijver & Matthijs van de Sande Bakhuyzen

Mattias van de Vijver overtuigt niet als de egocentrische Dorian. Hij weet de aandacht niet vast te houden en de neerwaartse spiraal op een spannende wijze neer te zetten. Ook de rest van de cast doet Wilde's personages en teksten geen recht. Het acteren voelt levenloos, afstandelijk en kunstmatig aan. Enkel Matthijs van de Sande Bakhuyzen laat een sterke indruk achter in zijn rol als de beschermende broer van Sybil. Als hij speelt gebeurt er plots iets elektrisch op het podium en het grote mysterie van de voorstelling is waarom deze acteur niet Dorian speelt.

Niet alleen wordt het verhaal slecht verteld, maar het tempo ligt zeer laag. Regelmatig zijn er momenten, waarin er totaal niets gebeurt. Momenten die te lang worden aangehouden. De extremen waartoe obsessie met eeuwige jeugd toe kan leiden is actueler dan ooit. Deze productie weet dit echter niet op interessante wijze te verbeelden. Het is niet horror of humor, maar saaiheid dat overheerst. Wilde was toch alles behalve saai.